Լոռեցին ե՞ս էի, թե՞ իրենք

Նիժնի Նովգորոդի (Գորկու) բարձրագույն քաղաքական դպրոցում ուսանող հայաստանյան մեր խումբը` ՍԱԼԱԱԿ-ը (Սամվել, Արտաշես, Լևոն, Աշոտ, Արայիկ, Կարինե) աչքի էր ընկնում ընդգծված ակտիվությամբ (անկարգապահությամբ)։

Տղաները երրորդ հարկում էին բնակվում, ես` երկրորդ։ Իմ սենյակը դարձել էր մեր հավաքատեղին ու իրենց մշտական սրճարան-հյուրասրահը։

Քննությունների օրերին դուռն ստիպված ներսից փակում էի, որ չխանգարեն, որ կարողանամ հանգիստ պարապել։

Դռան վրա էլ մի ցուցանակ էի կպցնում. «Դուռը չթակել. ես սենյակում չեմ»։

Ոտաձայներից ճանաչում էի, թե ով է հերթական եկողը։ Տղերքը հերթով հասնում էին դռանը, հանդիսավոր կարդում ցուցանակն ու մոլորված ետ դառնում։

Ավարտելուց հետո բացեցի «գաղտնիքը»։

...Հիմա լոռեցին ե՞ս էի, թե՞ իրենք։

Լավ տանը չես` տանը չես, քեզ համար մեկ չի` դուռը կթակեն, թե չէ։

Կարինե ՄԵԼԻՔՍԵԹՅԱՆ

Մեկնաբանություններ